काठमाडौं । काठमाडौँको व्यापारिक हलचल यतिबेला नेपाल उद्योग वाणिज्य महासंघको आगामी निर्वाचनको सेरोफेरोमा केन्द्रित छ। यही परिवेशमा, सिन्धुपाल्चोकको बाह्रविसेबाट उदाएका एक अनुभवी उद्यमी—नरेशलाल श्रेष्ठ—वस्तुगत उपाध्यक्ष पदका प्रत्याशीका रूपमा अगाडि आएका छन्। उनको उम्मेदवारी केवल एउटा पदका लागि प्रतिस्पर्धा होइन; यो स्वदेशी उत्पादनको आत्मसम्मान, निर्यातमुखी अर्थतन्त्रको परिकल्पना, र नेपाली उद्योगको अन्तर्राष्ट्रिय पहिचानको अभियान हो।

२०२६ सालमा जन्मिएका श्रेष्ठले आफ्नो जीवनका साढे तीन दशकभन्दा बढी समय नेपाली उद्योग, हस्तकला, निर्यात व्यापार र उद्यमशीलताको जग मजबुत बनाउन समर्पित गरेका छन्। उनी त्यस्ता व्यक्तित्व हुन्, जसले नेपाली हाते कागज, हस्तकला र फेल्टजन्य उत्पादनलाई स्थानीय सीमाबाट उठाएर विश्वबजारसम्म पुर्‍याउने कठिन यात्रालाई कर्मको लक्ष्य बनाए। उनका लागि उद्योग केवल नाफाको माध्यम होइन, राष्ट्रको पहिचान निर्माण गर्ने सशक्त साधन हो।

बाग्मती पेपर इन्डष्ट्रिज र बाग्मती आर्ट्स एण्ड ह्यान्डिक्राफ्टमार्फत उनले नेपाली सीप, श्रम र मौलिकतालाई विश्वसामु चिनाउने पुल निर्माण गरेका छन्। नेपाली कच्चा पदार्थ र स्थानीय सीपलाई आधुनिक बजारसँग गाँस्दै उनले उत्पादन, ब्रान्डिङ र निर्यातलाई एउटै सूत्रमा बाँध्ने दुर्लभ उदाहरण प्रस्तुत गरेका छन्। उनको विश्वास सरल तर गहिरो छ—“स्वदेशी उत्पादनको अन्तर्राष्ट्रिय पहिचान नै समृद्ध नेपालको आधार हो।”

श्रेष्ठको परिचय केवल निर्यात व्यवसायीमा सीमित छैन। उद्योगसँगै पर्यटन, ऊर्जा र स्वास्थ्य क्षेत्रमा पनि उनको सक्रिय उपस्थिति छ। होलिडे एण्ड एक्सप्रेस होटलमार्फत पर्यटन, ब्राइटर पावर कम्पनीमार्फत ऊर्जा, र नेपाल क्यान्सर हस्पिटलसँगको संलग्नतामार्फत स्वास्थ्य क्षेत्रमा उनले योगदान दिएका छन्। यसले उनको दृष्टि एकल क्षेत्रको होइन, समग्र राष्ट्रिय अर्थतन्त्रको संरचनालाई बुझ्ने परिपक्व नेतृत्वको संकेत गर्छ।

संस्थागत नेतृत्वमा पनि उनको अनुभव उत्तिकै गहिरो छ। नेपाल निर्यात परिषद्को अध्यक्षका रूपमा उनले निर्यात प्रवर्द्धनका नीति बहसलाई दिशा दिएका छन्। नेपाल ऊन फेल्ट उत्पादक तथा निर्यात संघको लगातार तीन कार्यकाल अध्यक्ष बनेर उनले क्षेत्रगत नेतृत्वको विश्वसनीयता प्रमाणित गरेका छन्। साथै, नेपाल उद्योग वाणिज्य महासंघको दुई कार्यकाल कार्यकारिणी सदस्यका रूपमा काम गरिसकेकाले महासंघको संरचना, चुनौती र सम्भावनाबारे उनको बुझाइ व्यवहारिक र परिपक्व छ।

नेपाल सरकारले प्रदान गरेको ‘सिआइपी २०८२’ सम्मानले उनको योगदानलाई औपचारिक मान्यता दिएको छ। यो सम्मान केवल एक व्यक्तिको उपलब्धि होइन; यो स्वदेशी उत्पादनको मूल्य, निर्यातको सम्भावना, र निजी क्षेत्रको राष्ट्रिय भूमिकाप्रतिको सम्मान पनि हो।

उनको उम्मेदवारीका एजेन्डाहरू स्पष्ट र समयसापेक्ष छन्—स्वदेशी उत्पादनको प्रभावकारी ब्रान्डिङ, निर्यात वृद्धि, उद्योगमैत्री नीति सुधार, निजी क्षेत्रको हकहित संरक्षण, र वस्तुगत संघहरूको सशक्तीकरण। उनी “Made in Nepal” लाई केवल लेबलमा सीमित नराखी, विश्वबजारमा विश्वासको प्रतीक बनाउन चाहन्छन्। उनका विचारमा, समृद्ध नेपालको बाटो आयातको भरमा होइन, उत्पादन र निर्यातको बलमा खुल्छ।

नरेशलाल श्रेष्ठको जीवनयात्रा बाह्रविसेको साधारण परिवेशबाट सुरु भएर राष्ट्रिय उद्योग क्षेत्रको नेतृत्वदायी तहसम्म आइपुगेको कथा हो। यो केवल व्यक्तिगत सफलताको इतिहास होइन; यो स्वदेशी श्रम, स्थानीय स्रोत, र नेपाली उद्यमशीलतामाथिको अटल विश्वासको कथा हो।

उनको उम्मेदवारीले आज एउटा महत्वपूर्ण प्रश्न उठाएको छ—नेपालको भविष्य उपभोगमा बनाउने कि उत्पादनमा? श्रेष्ठको उत्तर स्पष्ट छ: “अवसर आयातमा होइन, निर्यातमा छ; समृद्धि निर्भरतामा होइन, स्वदेशी पहिचानमा छ।”

यदि महासंघमा उनले अपेक्षित नेतृत्व पाए, निजी क्षेत्रले केवल नयाँ प्रतिनिधि मात्र पाउने छैन; उसले एक यस्तो आवाज पाउनेछ, जसले नेपाली उत्पादनलाई विश्वमञ्चमा पुर्‍याउने सपना बोकेको छ।